الهی! بخشنده تر از آنی كه بخواهی وقتی با چشمان گريان نگاهت
ميكنم به خطاهايم بنگری.
الهی! گويا تر از آنی كه بخواهی فقط در قالب كلمات سخن بگويی.
الهی! صبور تر از آنی كه بخواهی در فرجام اعمالم تعجيل كنی.
الهی! نزديكتر از آنی كه بخواهی برای يافتنت مرا سرگردان غربت
كنی.
الهی! مهربانتر از آنی كه بخواهی وقتی با جامه ای آلوده به سويت
ميدوم مرا در آغوش نگيری.
الهی! زيبا تر از آنی كه با نماياندن زشتيهايم برتری خود را ثابت كنی!
الهی! بی نياز از آنی كه بخواهی رحمتت را از من دريغ كنی!
الهی! ساده تر از آنی كه بخواهی در ساده ترين جزء هستی يافت
نشوی.
پس الهی تو را به بزرگيت، بخشندگيت ، گويايی ات، صبوری ات، نزديكيت، مهربانيت، زيبايی ات، بی نيازی
ات، سادگی ات، اجابت كن نيازهايم را كه شنواتر از آنی كه بخواهم آن را بر زبان آورم..
